Masadaki Tartışmalar

Arada Bir Duraksamaların Sessiz Dilbilgisi

Öğretmenlik mesleği, hayatın en öngörülebilir görünen ama aslında en öngörülemez olan kısmını yönetmeyi gerektiriyor: sınıftaki yaşanılan süreçler. Bir yandan da kendi hayatımızın, özellikle de bu uzun soluklu birliktelik halindeki ruh eşiminle kurduğumuz o ince dengeyi kurmaya çalışıyoruz. İnsan bazen bu iki farklı sahneyi, yani mesleki bilinçle yaşantı arasındaki o ince çizgiyi kurcalarken, beklenmedik bir kopuş yaşayabiliyor. Bu kopuş, bazen çok büyük bir krizin habercisi oluyor; bazen de sadece nefes alınması gereken, küçük bir ritim kayması.

Bu hafta, özellikle öğle arasında o kısa molalarda, gerçekten de bu "rastgele" görünen anların ne kadar derin bir alt metin taşıdığını fark ettim. Sanki evren, o kısacık on dakikalık pencereyi açıyor ve bize o gün boyunca çözülmemiş olan tüm düğümleri, sadece bir kahve telvesinin oyununu izleyerek çözmemizi bekliyor. Bu, oysa hepimizin yaşamında yaşadığı bir döngü değil mi? Büyük olaylar, bazen küçük, sıradan görünen şeylerin birikimiyle meydana geliyor.

Sessizliğin Dolu Taşıdıği Mesajlar

Geçtiğimiz günlerde böyle bir durum yaşadık. Hava Ankara'ın o karakteristik, biraz gergin alt tonundaydı. Gün içinde çocuklarımızın ödevlerle yaşadığı küçük çatışmalar, ardından gelen bürokratik evrak işleri… Bunların hepsi, omuzlarımda birikmiş küçük gerilim noktalarıydı. Eve gelip, büyük bir konuşma başlatmaya çalışmak yerine, sadece mutfaktaki eşsiz bir senkronizasyonu bekledik. O senkronizasyon, her zaman büyük, dramatik bir vaazla başlamıyordu. Bazen sadece bulaşık makinesinin sesinin ritmiydi, bazen de balkondaki o beklenmedik bir kuşun şarkısıydı.

Ve işte o anlar yaşıyor. Mesela, ben o gün o tanıdık, hafifçe buruk kokan çayın aceleyle demlenmesini beklerken, kendimi kaptırdığım bir an vardı. Eşim, o günkü bir aksaklığı, belki de günün koşuşturmasının yarattığı küçük bir takılmayı, sanki bütün hayatımızın özetini çıkarıyormuş gibi o tek cümleyle özetledi. Ve ben, o cümleyi analiz etmeye başladım. Bu, o kadar derin bir analitik okumaydı ki, sanki sadece o günkü olayı değil, yıllardır biriktirdiğimiz, üzerinde suskun kalınan her şeyi yeniden gözden geçiriyorduk.

Bu durum, benim gibi analitik bir zihniyetin ya da uzun bir ilişkinin doğal bir yan ürünü olabilir. Her şeyi mükemmel bir plana oturtma arzusuyla yaşamak isteriz. Ancak hayat, bir yazılım gibi her zaman düzgün çalışmaz; bazen bir yazılım hatası, beklenmedik bir geri bildirim döngüsü devreye girer.

Bu "rastgele" gördüğünüz molalar, aslında bilinçaltımızın en düzenli çalışmaya başladığı anlardır. Onlar, o günkü aksaklıkların duygusal kodlarını çözmek için bize sundukları o mükemmel, kağıt üzerindeki senaryo değildir. Onlar, sadece nefes alıp, birbirimizin varlığının verdiği güvenle sabırla dinlemeyi öğrendiğimiz anlardır.

Eğer siz de hayatınızın o dönüm noktalarında, her şeyin bir anlam kazanmasını bekliyorsanız; izin verin. Bazen en büyük anlam, en sessiz olanın içinde bulunur. O durumu gördüğünüzde, aceleyle bir "neden" aramaktansa, sadece o anın kendisini kabul etmek, en sağlıklı cevabı verecektir.